کتاب پروانه های سیاه

کتاب «پروانه های سیاه» نخستین رمان پریسیلا موریس است؛ روایتی شاعرانه، تکان‌دهنده و در عین حال سرشار از امید که بر پایه‌ی تجربه‌های خانوادگی و واقعیات تاریخی نوشته شده است. این رمان با نگاه انسانی و زبانی ظریف، محاصرۀ سارایوو در دهۀ ۹۰ میلادی را از زاویه‌ای شخصی و هنری بازگو می‌کند؛ جایی که مقاومت، عشق و هنر، معنای تازه‌ای در دل جنگ می‌یابند.

ترجمه‌ی روان مزدک بلوری و انتشار کتاب «پروانه‌های سیاه» توسط نشر بیدگل، این اثر برنده‌ی جوایز ادبی را به فارسی‌زبانان معرفی کرده است؛ کتابی که هم به‌عنوان ستایش‌نامه‌ای برای شهری جنگ‌زده و هم به‌مثابه تأملی عمیق بر نقش هنر در مواجهه با بحران، اهمیت ویژه‌ای دارد.

خلاصه کتاب پروانه های سیاه

زورا، هنرمند و استاد دانشگاه، در سال ۱۹۹۲ همسر و مادرش را به انگلستان می‌فرستد تا از آشوب‌های سیاسی یوگسلاوی در امان باشند. او، به امید پایان زودهنگام درگیری‌ها، در سارایوو می‌ماند. اما طولانی شدن محاصره، شهر را به میدان جنگی بی‌رحم بدل می‌کند؛ جایی که خیابان‌ها به میدان تیر بدل شده و زندگی روزمره به بقا در سایه‌ی خطر تقلیل یافته است.

در میان خاموشی‌ها و انفجارها، زورا به خاطرات گذشته، به دوستی‌ها و همسایگی‌ها، و مهم‌تر از همه به نیروی خلاقیت و هنر پناه می‌برد. نقاشی‌هایش بدل به شیوه‌ای برای ثبت حقیقت و پاسداشت زیبایی می‌شود؛ گواهی بر این‌که حتی در دل تاریکی، رگه‌هایی از زندگی و امید باقی می‌ماند. او در کنار دوستان و همسایگانش، با شجاعتی آرام و بی‌ادعا، سعی می‌کند نه‌تنها زنده بماند بلکه معنایی برای ماندن پیدا کند.

«پروانه های سیاه» بیش از آن‌که صرفاً رمانی درباره جنگ باشد، داستانی درباره انسان‌هایی است که خانه‌شان را ترک نمی‌کنند؛ درباره‌ی ظرافت و زیبایی شکننده‌ای که حتی زیر باران گلوله هم دوام می‌آورد. این کتاب یادآوری می‌کند که هنر می‌تواند سلاحی خاموش اما قدرتمند باشد؛ سلاحی برای حفظ کرامت و امید، حتی زمانی که جهان بیرون در حال فروپاشی است.

⭐️نویسنده: تحریریه هرخوان⭐️