رویای عموجان

کتاب «رویای عموجان» نوشته‌ی فیودور داستایفسکی با ترجمه‌ی فرید مرادی از نشر قدیانی، داستانی کوتاه و طنزآلود از ادبیات کلاسیک روسیه است که با نیشخند و ظرافت، طمع، آبرو و بازی‌های پشت‌پرده‌ی یک شهر کوچک را رو می‌کند.

خلاصه کتاب

ماجرا در شهر مورداسوف شروع می‌شود؛ جایی که ورود یک مهمانِ عجیب، مثل انداختن سنگ در آبِ راکد شهر، همه‌چیز را به هم می‌ریزد: شاهزاده‌ای پیر و بیمار که به «عموجان» معروف است. همین حضور کوتاه، کافی‌ست تا چشم‌ها برق بزند و نقشه‌ها کشیده شود. در مرکز این نقشه‌ها ماریا آلکساندرونا ایستاده؛ زنی جاه‌طلب که تصمیم گرفته از این فرصت نهایت استفاده را ببرد و دختر جوان و زیبایش، زینا، را به ازدواج شاهزاده درآورد—ازدواجی که بیشتر از عشق، بوی ثروت و آینده‌سازی می‌دهد.

اما زینا دلش جای دیگری‌ست: او عاشق معلمی فقیر است و این عشق، برای مادرش هیچ ارزشی ندارد. ماریا با سماجت و زیرکی، می‌خواهد دخترش را به عقد پیرمردی دربیاورد که هم بیمار است و هم نشانه‌هایی از زوال عقل دارد؛ با این امید که بعد از مرگ او، ثروتی بزرگ نصیب‌شان شود. از اینجا به بعد، داستان تبدیل می‌شود به یک نمایش پر از حرف‌های درگوشی، آبرو‌داری‌های نمایشی، نقشه‌های ریز و درشت و لحظه‌هایی که هم خنده‌دارند و هم تلخ—چون پشت خنده، یک واقعیت انسانیِ آشنا پنهان است.

داستایفسکی در کتاب رویای عموجان به جای فضای تیره و سنگینِ بعضی آثار معروفش، سراغ طنزی تند و اجتماعی می‌رود و نشان می‌دهد طمع چطور می‌تواند آدم‌ها را هم مضحک کند و هم بی‌رحم. اگر داستان‌های کوتاهِ کلاسیک را دوست دارید که هم قصه‌ی پرکشش دارند و هم با زبان طنز، چیزی جدی درباره‌ی آدم‌ها و جامعه می‌گویند، “رویای عموجان” یک انتخاب شیرین و خواندنی است.

⭐️نویسنده: تحریریه هرخوان⭐️